935 . الأمالى ، صدوق به نقل از اصبغ بن نُباته : از امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام شنيدم كه مىفرمايد : از پيامبر خدا درباره اوصاف مؤمن پرسيدم . ايشان سرش را پايين انداخت و سپس سر برداشت و فرمود : " در مؤمن ، بيست خصلت هست كه در هر كس وجود نداشته باشند ، ايمانش كامل نيست . اى على ! مؤمنان ، در نماز [ جماعت ] حاضر مىشوند ؛ در زكات دادن مىشتابند ؛ حجّ خانه محترم خدا را به جا مىآورند ؛ در ماه رمضان روزه مىدارند ؛ بينوا را اطعام مىكنند ؛ دست نوازش بر سر يتيم مىكشند ؛ ناخن‌هاى خود را تميز نگه مىدارند ؛ بر ميان‌ْتنه خود لباس مىپوشند ؛ « 1 » كسانى هستند كه هر گاه سخن بگويند ، دروغ نمىگويند ؛ هر گاه وعده دهند ، خلف وعده نمىكنند ؛ هر گاه به آنان امانتى سپرده شود ، خيانت نمىكنند ؛ هر گاه سخن بگويند ، راست مىگويند ؛ پارسايانِ شب و شيرانِ روزند ؛ روزها روزه دارند ؛ شب‌ها به عبادت مىپردازند ؛ نه همسايه‌اى را مىآزارند و نه همسايه‌اى به سبب آنها آزار مىبيند ؛ كسانى هستند كه بر زمين ، آرام گام مىزنند ؛ به بيوه‌زنان كمك مىرسانند ؛ در تشييع جنازه شركت مىكنند ؛ و خداوند ما و شما را از تقوا پيشگان قرار دهد " . « 2 » 936 . امام صادق عليه السلام : سه خصلت است كه پيامبران آنها را يكى پس از ديگرى ، از آدم عليه السلام به ارث بردند ، تا آن كه به پيامبر خدا رسيدند . ايشان چون صبح مىشد ، مىگفت : " بار خدايا ! از تو چنان ايمانى را درخواست مىكنم كه آن را به قلبم درآميزى ؛ و چنان يقينى را كه بدانم جز آنچه تو برايم رقم زده‌اى ، چيزى به من نمىرسد ؛ و [ سوم آن كه ] مرا به آنچه برايم قسمت كرده‌اى ، خشنود بدارى " .

--> ( 1 ) " متّزر " كه در حديث آمده ، به معناى كسى است كه لُنگ بر كمر بسته باشد . اين ، كنايه از عفّت ، و دقّت در پوشاندن عورت است . ( 2 ) اين جمله كنايه از اين است كه صفت بيستم مؤمنان ، پرهيزگارى است .